hipotiroidi 100 milyon euroluk iş hacmi: Matbaada neler değişecek? - Son Dakika Ekonomi Haberleri | Ntv Para hobi top tutma seti

ODATV ÇEVİRİAtom bombasının yaratılış hikayesi bir geri sayımın hikayesidir. Her türlü savaş olasılığını geçersiz kılacağı varsayılan,şiöldüŞeytanÇekirdeğininazbilinengerçhidrolik silindir dünyaların mezar kazıcısı olan nihai silahı bulmak için zamana karşı çılgınca bir yarıştı bu… Her halükarda, Manhattan Projesi'ndeki bilim adamlarının akıllarında dolaşan ve 1939'daki inşaattan bu yana yararlanılan fikir buydu: Tarihin en güçlü bombası.Paradoksal olarak projeyi harekete geçiren pasifist bir girişimdi. Ağustos 1939'da Başkan Franklin D. Roosevelt'in masasına bir mektup yerleştirildi. Mektup, Albert Einstein'ın imzasını taşıyordu. Einstein, Amerikan hükümetini, yakın zamanda Avrupalı ​​fizikçiler tarafından keşfedilen nükleer füzyon ilkesinin yakın gelecekte "yeni türden son derece güçlü bombalar" üretmek için kullanılabileceği konusunda uyarıyordu. Peki bu teknolojik atılımdan kim faydalanacaktı?Albert Einstein'ın uyarısını dikkate alan Franklin D. Roosevelt, iki milyar dolarlık bir bütçe ayırdığı bir füzyon araştırma komitesi ‘Manhattan Projesi’ni harekete geçirdi. Hızlı hareket etmeleri gerekiyordu: Atlantik'in ötesinde İkinci Dünya Savaşı'nın tehditkar ışınları yanmaya başlamıştı..Bu gelişmeyi, perde arkasında kara tahtada yazıp çizmekten pratik uygulamalara kadar uzun bir çalışma süreci izledi. Kıta doğal olarak plütonyum veya uranyum bulundurmadığından, bunların çıkarılması girişimin toplam maliyetinin neredeyse %80'ini oluşturacaktı. Manhattan Projesi'nin zirvesindeyken, 130 bin'den fazla kişi Amerika Birleşik Devletleri ile Büyük Britanya arasında dağılmış çok gizli laboratuvarlarda gece gündüz çalışıyordu. Tüm raporlar, New Mexico dağlarında bu olay için oluşturulan ve 1943'ten 1945'e kadar Robert Oppenheimer tarafından yönetilen köy Los Alamos'ta birleşiyordu.GÖREV: BÖLÜNME16 Temmuz 1945'te gerçekleştirilen ünlü Trinity testi tarihteki ilk atom bombasını patlattı: Patlama 20 bin ton TNT'ye eşdeğerdi ve ateş birkaç kilometre yükseğe yükselerek tüm dünyayı atom bombasının gölgesine sürükledi.Kuşkusuz, Franklin D. Roosevelt'in aradığı bombanın başlangıçta bir ölüm makinesinden ziyade caydırıcı bir silah olarak hizmet etmesi amaçlanmıştı. Ancak ilk stratejinin işe yaraması için hâlâ ateş gücünüzü göstermeniz gerekiyordu. Bu, 6 ve 9 Ağustos 1945'te Little Boy ve Fat Man’in Hiroşima ve Nagazaki'ye düşürülmesiyle yapıldı. Sonuç: 200 binden fazla kurban.Ancak iki bombanın savaşı bitirmek için yeterli olacağına dair bir gösterge yoktu. Japonya, kamikazelerini Pasifik'teki müttefik savaş gemilerinde kullanarak dayanıklılığını zaten kanıtlamıştı. Bu nedenle, Nagazaki'nin bombalanmasından bir gün sonra General Leslie Groves'un gönderdiği bir mektupla da doğrulandığı gibi üçüncü bir bomba hazırlandı: "Üretimde dört gün kazandık ve son bileşenleri 12 veya 13 Ağustos'ta New Mexico'dan göndermeyi düşünüyorduk. Sağlandı" öngörülemeyen herhangi bir üretim zorluğu bulunmadığından […], bombanın 17 veya 18 Ağustos'tan sonraki uygun havanın ilk gününde serbest bırakılmaya hazır olması düşünülüyor”"Şeytan Çekirdeği" olarak adlandırılan bu üçüncü bomba, nükleer silahların "kritikliğini" araştıran bir sürecin parçası olarak yaratıldı. Bu, yakıt kütlesinin kendi kendine devam eden bir zincirleme reaksiyon oluşturabilmesi için ulaşması gereken kritik noktaydı. Los Alamos'lu fizikçiler ateşle oynadıklarını biliyorlardı: Bu deney, kendi formüllerine göre "ejderhanın kuyruğunu gıdıklamak"la eşdeğerdi. Ve Japonların 15 Ağustos'ta teslim olması üçüncü bombayı işe yaramaz hale getirse bile, Manhattan Projesi bilim adamları hala araştırmalarına devam etmeyi planlıyordu.BEYAZ GECELER VE MAVİ IŞIKLARAltı gün sonra, 21 Ağustos gecesi, fizikçi Harry Daghlian bir plütonyum çekirdeği üzerinde çalışıyor ve etrafına yavaş yavaş tungsten tuğlalardan bir sur örüyor. Her tuğla nötronları çekirdeğe geri yansıtarak kritik kütleye daha da yaklaştırıyor. Gerilim elle tutulur halde... Ta ki deneyin ortasına kadar… Daghlian plütonyum çekirdeğinin üzerine bir tuğla düşürdü. Yoğun bir ısı, mavi bir ışık hüzmesiyle birleşti ve odayı istila etti. Ölümcül radyasyona maruz kalan beceriksiz fizikçi, üç hafta sonra öldü..Şeytan Çekirdeği’nin tek kurbanı Harry Daghlian değildi.Mayıs 1946'da, savaşın bitiminden dokuz ay sonra, Los Alamos'ta atom bombası kritik kütle deneyi hâlâ devam ediyordu (laboratuvarın kendisi bugün hâlâ faaliyette). Bu sefer Kanadalı fizikçi Louis Slotin dümendeydi ve kritik kütleyi hareketlendirmek için iki berilyum yarımküreyi plütonyum çekirdeğine yaklaştırdı.Ancak berilyumun iki yarısının birbirine temas etmemesine dikkat etmek gerekiyor, aksi takdirde felakete yol açma riskiyle karşı karşıya kalırsınız...Mavi kot pantolon ve kovboy çizmeleriyle geçit töreni yapan Louis Slotin, işleme devam ediyordu. Elinde tuttuğu düz tornavidanın kalınlığının yarısı kadarını ayırarak deneyi tekrarladı. Ölümcül hata: 21 Mayıs'ta tornavida kaydı ve iki yarım küre kısa süreliğine temas etti. Yeni bir mavi ışık parlaması ve devasa bir ışınlamanın (bir saniyeden kısa sürede 1.000 rad) ardından fizikçi iki yarıyı aniden ayırdı, ancak hasar verilmişti: Louis Slotin dokuz gün sonra öldü. Başarısız deney sırasında orada bulunan meslektaşlarından birkaçı da, radyoaktiviteye bağlı hastalıklar yaşayacaktı.Belki de kötü şöhreti nedeniyle, 1946 yazında şeytan çekirdeği eritildi ve geri dönüştürüldü. Bir Japon metropolünü hedef alabilecek tarihteki üçüncü atom bombası, sonunda iki bilim insanının ölümüne neden olmuştu. Ancak Harry Daghlian ve Louis Slotin çoğunlukla beceriksizliğin kurbanıydı.Robert Oppenheimer 1948'de şu sonuca varacaktı:“Savaş deneyimi bize bir endişe mirası miras bıraktı. Bu sorumluluk duygusu hiçbir yerde atom enerjisinin askeri amaçlarla geliştirilmesine katılanlar arasında bu kadar şiddetli değildir […]. Fizikçiler günahı biliyorlar ve bu unutamayacakları bir deneyim.”Odatv.com atom bombası